بزرگ‌ترین اشتباه سخنرانی | خطایی که اعتمادبه‌نفس شما را از بین می‌برد

قانون طلایی: مهم نیست که عصبی هستید، مهم این است که آن را نشان می‌دهید

تمرکز شما نباید روی از بین بردن کامل اضطراب باشد، بلکه باید روی کنترل نشانه‌های بیرونی آن باشد. واقعیت این است که کمی استرس طبیعی است و حتی می‌تواند مفید باشد. اما وقتی مخاطب شما حس کند که شما مضطرب هستید، احساس امنیت نخواهد کرد. چرا؟ چون مخاطب به طور ناخودآگاه وضعیت احساسی سخنران را تقلید می‌کند. وقتی آن‌ها یک سخنران عصبی را می‌بینند، سیستم تشخیص خطر در مغزشان فعال می‌شود و تمرکزشان از پیام شما به سمت پریشانی شما منحرف می‌شود. به خاطر سپردن این قانون طلایی، اولین قدم برای تغییر است:

مهم نیست که شما عصبی هستید، مهم این است که آیا آن را نشان می‌دهید یا نه.

حرکاتی که شما را عصبی نشان می‌دهند و باید از آن‌ها دست بردارید

برخی رفتارها به طور ناخودآگاه اضطراب شما را به مخاطب منتقل می‌کنند. این‌ها سیگنال‌های کوچکی هستند که به شنونده می‌گویند شما راحت نیستید. این‌ها تنها چند نمونه از لیستی شامل ۱۲ رفتار کلیدی هستند که سخنرانان حرفه‌ای از آن‌ها دوری می‌کنند تا عصبی به نظر نرسند:

* جابجا کردن وزن از یک پا به پای دیگر: این حرکت بی‌قراری شما را فریاد می‌زند.

* مالیدن یقه یا بازوها: حرکتی برای آرام کردن خود که اضطراب را لو می‌دهد.

* چشمک زدن بیش از حد: نشانه‌ای از فشار و استرس زیاد است.

* حالت “تی‌رکس” (T-Rex): نگه داشتن دست‌ها به صورت خمیده در جلوی بدن.

چرا سخنرانان، به خصوص در حالت «تی‌رکس»، این کار را انجام می‌دهند؟ چون به دنبال ایجاد یک حائل برای راحتی خودشان هستند. اما این یک اشتباه بزرگ است. به یاد داشته باشید: سخنرانی برای مخاطب است، نه برای راحتی شما.