ترس از صحبت در جمع | دلیل واقعی و راهکار مقابله با آن

۱. هدف، پنهان کردن اضطراب است، نه حذف آن

مشکل اصلی، داشتن استرس نیست، بلکه نشان دادن آن است. این ایده کلیدی و غافلگیرکننده، اولین قدم برای رهایی از فشار روانی است. به جای اینکه تلاش کنید به طور کامل بر ترس خود غلبه کنید (که تقریباً غیرممکن است)، تمام تمرکز خود را بر مدیریت ظاهر و رفتارتان بگذارید. این تغییر نگرش، یک راهکار رهایی‌بخش است.

«مهم این نیست که مضطرب هستید یا نه، مهم این است که آن را نشان می‌دهید یا نه.»

پذیرش این حقیقت، بار سنگینی را از روی دوش شما برمی‌دارد. دیگر نیازی نیست با احساسات درونی خود بجنگید. فقط کافی است یاد بگیرید چگونه آن‌ها را پنهان کنید تا مخاطب احساس امنیت و اعتماد کند و شما با تسلط کامل به نظر برسید.

۲. حرکاتی که شما را مضطرب نشان می‌دهند: از آن‌ها دوری کنید

برخی رفتارهای ناخودآگاه، اضطراب درونی ما را فریاد می‌زنند. وقتی شما این حرکات را انجام می‌دهید، مخاطب احساس امنیت نمی‌کند و نمی‌تواند به طور کامل روی پیام شما متمرکز شود. مخاطب برای اعتماد به پیام شما، ابتدا باید به شما به عنوان یک راهنمای قابل اتکا اعتماد کند. حرکات عصبی، این اعتماد را در نطفه از بین می‌برد و آن‌ها را نیز مضطرب می‌کند. از این رفتارها که اضطراب شما را آشکار می‌کنند، آگاهانه دوری کنید:

* جابجا کردن وزن بدن: تکان خوردن مداوم از یک پا به پای دیگر.

* دست کشیدن به یقه یا بازوها: لمس کردن‌های عصبی و بی‌قرار.

* پلک زدن بیش از حد: نشانه‌ای کلاسیک از استرس.

* گشاد کردن چشم‌ها: حالتی که نشان‌دهنده ترس یا غافلگیری است.

* حالت «تی‌رکس»: نگه داشتن دست‌ها به صورت خمیده در جلوی سینه.

حالت «تی‌رکس» یک نمونه بسیار رایج است. سخنران‌ها این کار را انجام می‌دهند تا یک حائل امن بین خود و مخاطب ایجاد کنند و احساس راحتی بیشتری داشته باشند. اما این کار اشتباه است. به یاد داشته باشید که سخنرانی برای مخاطب است، نه برای راحتی سخنران.