چطور در جلسات حرف بزنیم؟ | ۳ روش سریع برای غلبه بر ترس و اعتماد به نفس در جلسات

نکته اول: برای حرف زدن، نیازی نیست همه‌چیزدان باشید

یکی از بزرگ‌ترین موانعی که ما را از صحبت کردن باز می‌دارد، این باور غلط است که باید قبل از بیان هر کلمه‌ای، متخصص مطلق آن موضوع باشیم. ما فکر می‌کنیم باید تمام پاسخ‌ها را بدانیم و دیدگاه ما باید بی‌نقص باشد. اما حقیقت این است که شما فقط به دانستن «به اندازه کافی» نیاز دارید تا بتوانید یک مشارکت ارزشمند داشته باشید.

ارزش شما در یک جلسه فقط به ارائه پاسخ‌های قطعی نیست. گاهی پرسیدن یک سوال هوشمندانه که بحث را به مسیر جدیدی هدایت می‌کند، به اشتراک گذاشتن یک دیدگاه منحصر به فرد که دیگران به آن فکر نکرده‌اند، یا حتی اشاره به یک ریسک بالقوه، می‌تواند بسیار تأثیرگذارتر باشد. در اینجا چند نمونه از مشارکت‌های ارزشمند غیر-تخصصی آورده شده است:

* سوال شفاف‌کننده بپرسید: «فقط برای اینکه مطمئن شوم درست متوجه شدم، منظور شما از X این است که…؟»

* ارتباط ایجاد کنید: «این نکته‌ای که اشاره کردید، من را به یاد پروژه Y انداخت. شاید بتوانیم از تجربیات آنجا استفاده کنیم.»

* دیدگاه خود را به عنوان یک گزینه مطرح کنید: «یک زاویه دید دیگر می‌تواند این باشد که…» یا «آیا به این فکر کرده‌ایم که…؟»

* از دیگران حمایت کنید: «من با ایده سارا کاملاً موافقم و فکر می‌کنم این نکته به خصوص مهم است چون…»

به یاد داشته باشید که همکاری یعنی تکمیل کردن دانش یکدیگر. پذیرش این طرز فکر که لازم نیست همه‌چیز را بدانید، فشار را از روی دوش شما برمی‌دارد و به شما اجازه می‌دهد تا با آزادی و راحتی بیشتری در بحث‌ها شرکت کنید. حالا که این فشار ذهنی را از روی خود برداشتید، بیایید ببینیم چطور می‌توان اولین قدم عملی را برداشت.

نکته دوم: با یک چالش کوچک شروع کنید

ایده‌ی «صحبت کردن در جلسه» می‌تواند یک هدف بزرگ و دلهره‌آور به نظر برسد. به جای تمرکز بر این هدف بزرگ، آن را به یک چالش کوچک و قابل مدیریت برای خودتان تبدیل کنید. در هر جلسه، یک هدف مشخص و کوچک برای خود تعیین کنید: «من امروز فقط یک مشارکت خواهم داشت.»

هدف، پیدا کردن یک نقطه ورود آسان در گفتگو است. این مشارکت می‌تواند هر چیزی باشد: موافقت با نظر یک همکار و اضافه کردن یک نکته کوچک به آن (مثلا: «من با نظر سارا موافقم و فکر می‌کنم این رویکرد می‌تواند به ما در… هم کمک کند.»)، یا حتی جمع‌بندی بخشی از گفتگو برای نشان دادن اینکه فعالانه گوش می‌دهید: «پس اگر بخواهم جمع‌بندی کنم، تا اینجا به دو راه حل اصلی رسیده‌ایم: A و B. درست است؟».

هدف این است که عادت به شنیده شدن صدای خودتان را ایجاد کنید. این رویکرد فشار را به شدت کاهش می‌دهد، زیرا شما دیگر برای ارائه یک سخنرانی بی‌نقص تلاش نمی‌کنید، بلکه فقط برای انجام یک وظیفه کوچک و دست‌یافتنی آماده می‌شوید. با هر بار موفقیت در این چالش کوچک، شما شتاب و نیروی محرکه برای مشارکت‌های بیشتر در آینده را می‌سازید. انجام این چالش‌های کوچک، سوخت لازم برای ساختن مهم‌ترین ویژگی را فراهم می‌کند: اعتماد به نفس پایدار.